Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szkoła. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szkoła. Pokaż wszystkie posty

piątek, 11 kwietnia 2014

Opuściła nas Różowa Księżniczka.



Po cichutku odeszła od nas Różowa Księżniczka. Dotarło to do mnie dzisiaj kiedy przeglądałam zdjęcia z wiosennego spaceru. Zniknęły cekiny, króliczki i tiule. Czarne martensy zajęły miejsce brokatowych baletek. Powiem szczerze, nie będę tęsknić. Przetrwaliśmy to jakoś. Wspólna egzystencja wymagała zaciśnięcia zębów i przewartościowania pojęcia "fajne ciuchy".
Życie z Różową Księżniczką często nie było różowe.
Tym bardziej, że nikt jej nie zapraszał.
Do trzeciego roku życia Córka moja miała w nosie to co ma na sobie. Miała ubrania w neutralnych kolorach, czasami zdarzały się różowe, ale większość jednak była z działu chłopięcego. Takie nam (czyli rodzicom) się podobały i były wygodniejsze.
Była jedynym dzieckiem w rodzinie, pierwszym w gronie przyjaciół i znajomych. Słowem zero różowych wzorców w otoczeniu. W tym czasie nie mieliśmy w domu telewizora, więc nie została skażona jadem z nasączonych "księżniczkową" propagandą mediów.
Przełom nastąpił w momencie, w którym pracująca w tym czasie na amerykańskich wycieczkowcach Wróżka Chrzestna przywiozła w prezencie to co (tak podejrzewam) jest mundurkiem amerykańskich dziewczynek. Sukienkę księżniczki.
Sukienka miała wszystko - tiul, tiulowe falbany, trochę atłasu, małe perełki i medalion z Kopciuszkiem przyszyty na piersi. I była różowa.
Córka poszła za ciosem. Błyskawicznie wyłowiła z szafy różowe elementy garderoby i odmówiła noszenia czegokolwiek innego. W domu zaczęły się pojawiać kolejne tiulowe spódniczki, malinowe bluzeczki, kwieciste rajstopki. Znoszone przez babcie, ciocie i muszę przyznać, że przeze mnie też. Zachwyt na twarzy Księżniczki topił wszystkie postanowienia, że to już ostatnia "kręcąca się" różowa spódniczka. Córka osiągnęła mistrzostwo w komponowaniu fuksji z pudrowym różem przełamując to magentą. Tiulowa spódniczka okazała się być ubraniem na każdą okazję. Nawet na sanki, idealnie komponowała się z zimowym kombinezonem.
Często zastanawiałam się nad tym, jak reagować na ten różowy szał. Chociaż bolały mnie zęby od tych słodkości postanowiłam przeczekać. Tym bardziej, że Córka nie miała innych objawów. Nie bawiła się w księżniczki, nie wykazywała większego zainteresowania lalkami i spokojne w różowych "ałtfitach" taplała się w błocie. Po kilku latach Różowa Księżniczka pojawiała się coraz rzadziej, aż w końcu odeszła definitywnie, o czym świadczy zamieszczona wyżej fotografia.

Piszę to małe pożegnanie z różem na marginesie dyskusji o "gender" która (tak, tak) przetacza się także przez Francję. Dyskusji o podziałach na zabawki, ubrania, kolory dla dziewczynek i chłopców. Na ile obcowanie z taką ilością różu było naturalną potrzebą dziecka, a w jakim stopniu zostało wzmocnione kulturowo?
Otóż dziewczynki po prostu lubią róż. Dorosłe kobiety też. Ludzie po prostu lubią róż.

Dlaczego? Prawdopodobnie tak właśnie ukształtowała nas ewolucja. Kobiety są wrażliwe na róż ponieważ różowe owoce są dojrzałe i smaczne, różowe policzki są świadectwem zdrowia, a malutkie dzieci są różowe z natury. W testach preferencji kolorystycznych kobiety częściej wybierają odcienie czerwieni(w tym róż) niż mężczyźni. I co ciekawe jest to niezależne od kontekstu kulturowego.  Jest to kolor, który na poziomie fizjologicznym delikatnie pobudza, nastawia pozytywnie do świata, daje poczucie bezpieczeństwa, a symbolicznie niesie wyłącznie pozytywne znaczenia. 

Myślę, że był to naturalny etap rozwoju Córki. Cieszę się, że tak jak ospę wietrzną ma go już za sobą.
Witajcie Martensy, dresowe bluzy i czarne swetry. Pewnie poczekamy jeszcze kilka lat na osiągnięcie ubraniowej równowagi.




środa, 11 września 2013

Lokomotywa - Włącz Polskę- film.



Film promujący akcję Włącz Polskę. Zrealizowany w paryskiej szkole i na paryskich ulicach.

poniedziałek, 9 września 2013

"Młodzież polska na tułactwie..."

I tak oto, w minionym tygodniu tytułowa "młodzież polska" rozpoczęła kolejny rok nauki w Szkole Polskiej w Paryżu, zwanej też Zespołem Szkół przy Ambasadzie lub Szkolnym Punktem Konsultacyjnym. Nazw w sieci (i stron szkoły) jest kilka, nie wiem która jest obowiązująca.
W pięknym wrześniowym słońcu, na dziedzińcu szkoły, po hymnie, słuchaliśmy o tradycji, trudzie nauczycieli i uczniów. Po mojej głowie snuły się natrętne myśli - "Jakby tu wrócić do łóżka? Co ja tu robię o 8:00? Może uda się zdrzemnąć w parku! Po co ja wstałam o 6:00? Zostawię dzieci i wracam spać, może same trafią do domu."
I nagle uświadomiłam sobie, że w "mowie na otwarcie" czegoś zabrakło. Że to nie tradycja, nie trud nauczycieli (niczego im nie ujmując, doceniam tradycję i podziwiam kadrę), nawet nie uczniowie, ale to rodzice tworzą "szkołę na tułactwie". Wstają o morderczych godzinach, urywają się z pracy, walczą z dzieckiem, z metrem, z parkowaniem.  Dlaczego?  Muszą mieć silną motywację, nie ma obowiązku wysyłania dziecka do polskiej szkoły. Hipotetycznie mogliby wszyscy stwierdzić - "Koniec! Nie wstaję!" Szkoła musiałaby po prostu zawiesić działalność i żadna Tradycja by tu nic nie wskórała. A może to właśnie ona sprawia, że rodzicom jednak się chce? Nie wiem.
Czy szkoły narodowe mają jeszcze sens?
Co zrobić z potomstwem które stwierdza, że woli basen od polskiej szkoły?
Albo takim, które ogłasza, że jednak jest francuzem, bo mają lepszą drużynę piłkarską? (to mnie akurat nie dziwi)
Tego też nie wiem.
Jednak odrzucając "szkiełko", przyznam się, że słuchanie dzieci, które recytują wiersze Tuwima "na paryskim bruku" wzrusza mnie niezmiernie i zdarza mi się nawet uronić łzę.

Wszystkim rodzicom - i sobie również - życzę żeby nam się jednak chciało. Dzieci kiedyś odpowiedzą sobie na pytanie czy miało miało to sens.

wtorek, 26 lutego 2013

Sny

Dziecko starsze zwierzyło się dzisiaj, że wszystkie jej sny są po francusku :) Po sześciu miesiącach szkoły, do której poszła właściwie z zerową znajomością języka (nie licząc wierszków o kurce i myszce) mówi świetnie, rozumie większość, pokłóciła się w tym tygodniu z koleżanką. Chciałabym  uczyć się języków tak szybko jak moje dzieci. Cóż, starość nie radość, zwoje nie wyrabiają ;)
Onirycznie z Siedmnastki

czwartek, 17 stycznia 2013

Jest zimno.

Zmarznięte dziecko francuskie i przegrzane dziecko polskie.
Od trzech dni pada śnieg. To naprawdę piękna katastrofa. Ogłoszono alarm, nikt nie ma opon zimowych, Le parisien z dumą obwieszcza że transport miejski spóźnia się mniej niż planowano.
W Paryżu widziano narciarzy którzy przez swój entuzjazm narażają się na stratę paru euro. Jazda na nartach i snowbordzie jest bowiem w stolicy zabroniona i karana mandatami.
Wczorajszy wpis do dziennicznka Felka: "Przypominam że dzieci jutro idą na basen. Proszę żeby wszystkie przyniosły jutro czapki do szkoły" I tutaj dochodzimy do sedna sprawy czyli różnic w podejściu do ubierania dzieci. Zawsze wydawało mi się że ubieram moje potomstwo dosyć lekko, kierując się ich odczuciami i zdrowym rozsądkiem. W zderzeniu z francuskimi rówieśnikami wyglądają dziwnie, z czapką, szalikiem i rękawiczkami. Dziecko francuskie nosi czapkę rzadko a jeśli już to najczęściej w kieszeni :) Szalik powiewa na wietrze za dzieckiem a trampki i balerinki są obuwiem odpowiednim na każdą pogodę. Prawdą jest że zima nie jest tutaj tak agrasywna jak w Polsce ale mimo wszystko czasami jest kilka stopni na minusie. Pozostaje mi przyjąć do wiadomości że są przyzwyczajone i jest im ciepło, chociaż czasami wyglądają na nieźle przemarznięte.
Moje za to są przegrzane chociaż staram się walczyć z nawykami i odpakowywać ze skandynawskich kurtek, bielizny narciarskiej i butów z futerkiem, polarowych czapek. Cóż z tego, jest im zimno i już. Więc kwitną kolorami na tle francuskich granatowych i czarnych  płaszczyków. Jeśli to rzeczywiście kwestia przyzwyczajenie to  zobaczymy za rok gdzie wyląduje czapka. Na głowie czy w kieszeni.

Widziałam dzieci wracające z basenu. Część nie miała czapek. Maszerowały w kapturach a mokre włosy zamarzały na wietrze. Na basenie nie ma suszarek :)



wtorek, 16 października 2012

Angielski = zgroza.

Nauka języka angielskiego (w naszej szkole) jest na poziomie wołającym o pomstę do nieba. Lekcje tego niezwykle użytecznego języka-z czym musieli pogodzić się nawet Francuzi-prowadzi wychowawczyni. Średnio pół godziny w tygodniu. Trzecia klasa czyli CE2, poznaje właśnie zawartość piórnika. Nareszcie wiem dlaczego tak  ciężko jest porozumieć się po angielsku we Francji.  Tubylcy mówią słabo a jeśli już to z akcentem który skutecznie utrudnia zrozumienie. Ulubione zdanie "je suis nulle en anglais" I niestety nie dotyczy to tylko starszego pokolenia. W porównaniu z innymi krajami starej Unii jak Holandia czy Niemcy, Francja wypada blado. Szczerze mówiąc,  zakres w jakim możesz się porozumieć po angielsku w Warszawie niewiele różni się od paryskiego. Zastanawiam się tylko - na plus czy na minus.

poniedziałek, 1 października 2012

Kolejna szkolna zagadka.

Okazało się że język nie jest jedyną przeszkodą w zrozumieniu zwyczajów panujących we francuskiej szkole. Kartki które dzieci przynoszą wklejone do "zeszytów do korespondencji" stają się tematem wieczornych rozmyślań i dyskusji. Temat dzisiejszych rekolekcji to-zdjęcia indywidualne. Nie klasowe, ta opcja została przez nauczycielką wykreślona. Pozostały okienka - sam lub z rodzeństwem.
Zaznaczę że  chcę-źle. Zdjęć dzieci mam mnóstwo, nie potrzebuję więcej. Nic nie zaznaczę, też źle. Może te zdjęcia są do czegoś potrzebne, wszystkie dzieci je robią albo co gorsze to taka tradycja. Muszę rano zapytać wszechwiedzącego dozorcy :)